|
Femmeusweekend 2007, 24 en 25 maart Bourgondisch Nieuwe leden/organisatie: Monique en Ingrid Wie gingen er verder nog mee: Annemieke, Gwendy (oud-lid), Ida-Jacoba, Jiska (oud lid), Janieke, Maike, Marjanne, Marloes, Martien Het werd zaterdagochtend en zoals dat nou eenmaal gaat, werd het bij steeds meer mensen bekend waar we heen gingen. Voor een iemand bleef het echter een verrassing: Marjanne. Dat was een kolfje naar haar hand en uiteraard greep ze de mogelijkheid aan om bij elk station te vragen: ‘Zijn we er al?’ Pas vier uur later werd ze uit haar lijden verlost: we stapten uit op het station van de Bourgondische plaats Bergen op Zoom. Het ontvangstcomité in de vorm van Monique haalde ons netjes van de bus en zo wandelden wij het laatste stuk naar de StayOkay-huisjes. Nadat de huisjes bewonderd waren, werd het even heeeeel stil in de huisjes; de lunch werd geserveerd! Die stilte gaf Ingrid mooi de gelegenheid het verhaal van Boer Gondisch te vertellen (de geest van Boer Gondisch bleek, in dekbed gewikkeld, bij ons aanwezig, zodat we ons toch nog konden verheugen op enig mannelijk gezelschap). Het bleek dat Boer Gondisch een opdracht klaar had; we moesten opzoek naar een schat! Zo gezegd, zo gedaan en we reisden af naar het ‘kasteel’ van Bergen op Zoom (ons onderweg verbazend wat een mooi centrum Bergen op Zoom eigenlijk heeft). Enkele dames wensten een tussenstop te maken om warme chocolademelk te kunnen drinken, maar helaas! J In het kasteel mochten we zelf rond kijken (er was o.a. een museum met oude miniatuur kermisattracties en oude filmpjes), daarna kregen we een interessante rondleiding, die nog interessanter werd toen de (vroegere) heer des Huizes ‘de heer met de lippen’ bleek te heten. Dat soort dingen hoef je maar een keer te zeggen tegen een damesdispuut J. Ook op de terugweg bleek er helaas net niet genoeg tijd voor warme chocolademelk. We moesten op tijd terug zijn, want het avondeten werd alweer opgediend. Hier mochten we proefondervindelijk ondervinden: Colour does matter! Want hoewel de nasi uiteindelijk prima smaakte, bleek het toch een rare gewaarwording om het onder een rode lamp uit te scheppen. En de hoeveelheid kinderen die achter/over/tussen ons langs/door wilde, bleek ook niet echt een aanrader. Voor de zoveelste maal werd vastgesteld, dat wij het toch heel anders zouden doen, als wij later kinderen zouden hebben! (misschien moeten we deze quote vasthouden ;-)). Geen tijd om uit te buiken; het programma ging gewoon verder. Via een ingewikkeld Bourenspel, moesten er spreekwoorden uitgebeeld worden, waarin wat woorden veranderd waren (‘Beter 1 varken in de hand, dan 10 in de lucht’?). De veranderde woorden bepaalden dan wie-bij-wie op de kamer zou komen te slapen. Maar Femmeus zou Femmeus niet zijn, als na het bepalen van de kamers, iedereen de indeling alsnog gigantisch omgooide. Ach, het plezier werd er niet minder om. Daarna werd de organisatie echter onverbiddelijk en werden we allemaal naar onze kamer gestuurd. Er werd ons verboden nog in de huiskamer te komen en we moesten braaf bedden op gaan maken. Toen we eindelijk terug mochten naar de huiskamer, bleek hier een wijnproeverij voor ons klaar gezet te zijn. In groepjes moest de wijn geproefd en omschreven worden. Ondertussen werd er ook nog truth or dare gedaan. Hoewel; truth or dare? Een beetje vrij vertaald werd het ‘Stel een vraag en iedereen die wil, geeft er antwoord op’ Maar zo kwamen er toch interessante gesprekken over toekomstplannen, fantasieën en wetsovertredingen naar boven (uiteraard kunnen de bijzondere quotes niet hier herhaald worden). Was het programma toen klaar? Neeeee! Gwendy ging naar het toilet en kwam terug met een mysterieuze boodschap; de schat moest nog gezocht worden en we moesten naar het bos. Eindelijk konden we dan onze zaklamp gebruiken. Hoewel? Marjannes zaklamp kon alleen al het hele bos beschijnen. In het bos bleken we te moeten bewijzen goede bouren te kunnen zijn door opdrachten als kruiwagenrace, kippen vangen, eieren zoeken en schapen opjagen te moeten uitvoeren. Wat moeten alle andere mensen wel niet gedacht hebben van al die dierengeluiden in het bos? Uiteindelijk werd Femmeus bourwaarig bevonden en mochten wij op zoek naar de schat. Deze bleek zeer Bourgondisch; de lunch van de volgende dag! Terwijl de ene helft van Femmeus nog even naborrelde, vond de andere helft het tijd om de fris opgemaakte bedden uit te proberen. Zzzzzz… De volgende ochtend bleek er weer een duidelijk verschil tussen de vroeg vogels en de langslapers. Monique had haar Graziela alweer voor de tweede keer aan de lijn en de andere vroege vogels begonnen vast met stofzuigen en vegen. Na het ontbijt was het dan eindelijk tijd voor de oude garde! Annemieke en Martien verdwenen eerst het bos in, waarna de rest volgde. Iedereen had een karakteristieke doos gemaakt en vier karakteristieke woorden over zichzelf ingeleverd. Aan alle groepjes de taak om de goede woorden in de goede doos te stoppen. Overleg, ‘beschuldigingen’ en overpeinzingen volgden. Wie houdt er van thee? Wie kan er goed tekenen? Waar staat het woord ‘vier’voor? Wie is er bang voor inbraak? Wie kan er goed duiken? Wie morst er altijd tandpasta? Onder het genot van de lunch werd iedereen uit haar lijden verlost; iedereen vertelde van zichzelf welke doos en woorden bij haar hoorden en waarom. Tijd om kaarten te schrijven aan de thuisblijvers (en de oma van Marloes), tijd voor een balspelletje en toen… terug naar huis. We moesten immers nog 4 uur met de trein. Het was weer een gezellig weekend. We zijn weer veel van elkaar te weten gekomen en de wijze les over Femmeus: Femmeus houdt zich aan de regels van de organisatie, maar is eigenwijs genoeg om er haar eigen draai aan te gevenJ Op naar het volgende weekend! Marloes
|
|