Marikenloop

Over hoe Femmeus een loopje nam….           

De Marikenloop, 20 mei 2007

Als er in december door Anne Corine een voorstel wordt gedaan om met een hele groep van Femmeus aan de grootste ladiesrun van Nederland mee te doen, wat zeg je dan? Ja natuurlijk! Eindelijk een doel om naartoe te trainen!

Vanaf een maand van tevoren begonnen de mailtjes van de organisatie binnen te stromen: ‘Wilt u nog 1x uw adresgegevens controleren?’, ‘Heeft u uw startnummer al binnen gekregen?’, ‘Vergeet u niet dat u zich niet ter plaatste om kunt kleden?’. Tot die tijd had het een onschuldig grapje geleken; natuurlijk trainden ons groepje (Marjanne, Martien en ik) wel en natuurlijk probeerden we elke keer wel iets langer of iets harder te lopen, maar toch. Nu werd het ineens zo serieus. Elke keer als ik dat logo langs zag komen, ging er een golf van zenuwen door me heen. Brrr.. 10 km is toch wel afzien.

En toen… was het zover! Zondagochtend 20 mei. Prima weer, niet te warm en niet te koud. Ik moet pas om 14u starten maar zoals gebruikelijk voor een wedstrijd krijg ik mijn ontbijt met moeite weg. Op naar het startterrein! Daar vinden we elkaar gelukkig allemaal makkelijk en wordt de groep van die-hards eindelijk zichtbaar: Cari, Maike, Monique, Anne Corine, Marjanne, Martien en ik. Daarnaast heb ik nog 3 bonussupporters mee genomen: Teis, zijn moeder en hond Janus.

We knijpen allemaal onze neus dicht om nog even onze zenuwen weg te plassen op de toiletten en dan… tijd voor de warming-up voor de dames van de 5km. Cari, Marjanne en Martien verdwijnen in de mensenmassa van het groene startveld. We zien wat rekken en strekken, maar we besluiten dat het leuker is, om ze te zien starten. En na 20 minuten (het is nogal wat om circa 3500 dames weg te starten) is het dan eindelijk zover: daar komen ze langs! Vol energie, vol goede moed. Hoe het verder ging, heb ik uiteraard alleen uit de verhalen, want daar was ik zelf niet bij. Na een gezamenlijke start, splitsten ze zich op. De supporters zagen uiteindelijk eerst Martien (36.59min) en daarna Marjanne (40.19 min) finishen. Ze vreesden het ergste voor Cari. Ze zou het toch wel halen? Geduldig wachtten ze tot de allerlaatste loopster over de finish was gekropen, maar nog steeds geen Cari? Uiteindelijk blijkt dat niet Cari langzaam was, maar de supporters! Op het moment dat zij bij de finish gingen kijken, was Cari al gefinised (31.44min)!

En toen was het dus tijd voor mij. Ik mocht me opwarmen in het oranje startvak. Toen bleek maar weer dat vrouwen toch echt kuddedieren zijn; ik was een van de weinige die in haar eentje liep; zelfs tijdens de wedstrijd bleven de meeste vrouwen gewoon doorkeuvelen. Ongelofelijk! En dat terwijl ik mijn energie voor het rennen nodig had. Ook de 10km bleek goed bezocht. Zelfs zo goed bezocht dat de supporters mij bij de start niet tussen de mensenmassa konden vinden. Maar dat gaf niet, want ik had ze verteld dat Teis bij het 5km punt een sms’je zou krijgen. Helaas, dat kwam niet. Zo gingen de supporters na de onduidelijkheid bij Cari ook bij mij twijfelen of ik wel was gestart? Dat was ik zeker! In het begin kon ik mijn snelheid nog net iets boven de 10km/u houden, maar uiteindelijk moest ik toch wat inbinden. Met een gemiddelde snelheid van 9,6km per uur, eindigde ik uiteindelijk na 1u en 2 minuten. Al heb ik de laatste 100m wel wat sneller gelopen, want toen had ook ik eindelijk de supporters in de gaten. Dat gaf een kick!

Zo waren er dus 4 bezwete vrouwen over de finish gekomen en was proefondervindelijk bewezen hoe belangrijk supporters zijn. Moe maar voldaan gingen we naar het huis van Teis’moeder en kregen we eindelijk te zien wat Anne Corine de hele dag had meegesleept in haar koelbox (waar kleine kinderen overigens niet aan mochten komen, maar dat is een ander verhaal ;-)); twee soorten koude pastasalade! Het was nog geen etenstijd, maar we vielen meteen aan. Heeeeerlijk!

Met de trein gingen we weer terug en zo eindigde het grote Femmeus-sport-avontuur.

Volgend jaar weer?

Wat mij betreft was het zeker voor herhaling vatbaar, al wil ik die nacht erna (hoofdpijn, rillend en overgevend) de volgende keer liever overslaan! J

Marloes