Na vele maanden borrelen, waarin sommige Femmeuse vrouwen afstudeerden, op vakantie gingen en waarin stages afgerond werden, was iedereen zo'n beetje ingedut. Het was al weer lang geleden dat op de gezond blozende wangetjes het enthousiasme van een Femmeus activiteit af te lezen was, maar de leegte in de activiteiten kalender werd nauwelijks opgemerkt. Dit kwam waarschijnlijk doordat iedereen het te druk had met on-Femmeuse zaken.

Op een avond, waarin op zich weinig gebeurde, zat een van de leden een beetje om zich heen te kijken. Boght was bezig met oeverloos gebral, maar dat was haar niet nieuw. Ze keek naar de lege tafel voor zich en besefte dat 'in den natte' niet aan tafel zat. "Was dat al langer zo?" vroeg ze zich af. Een voor een bekeek ze vervolgens haar mede dispuutgenoten, die in een discussie over burgerlijkheid verwikkeld waren. Opeens viel iets haar op: de normaal van gezondheid blakende vrouwen hadden allemaal door de winter verbleekte gezichten en ze zagen er vermoeid uit. Het leek wel of alle drukte van de afgelopen maanden zich opgehoopt had en zich uitte in de wallen onder hun ogen. Ze besefte dat ze al lang niets meer samen gedaan hadden om de sleur van het dagelijks leven te verdrijven en het leven wat 'schwung' te geven. "Geen wonder dat we geen kleur hebben, 't is ook al lang geleden" sprak ze zachtjes. En terwijl de rest haar vol verbazing aankeek vervolgde ze: "Het is maar een paar maanden geleden maar het voelt als een eeuw terug, dat we met z'n allen gezellig voor de tv kropen voor een avond 'sex and the city' ". De groep viel stil maar ze dachten allemaal terug aan die avond, aan de vooravond van de winter.
"Toen was ik nog bruin" zei iemand zachtjes.
"Ik kon gewoon nog een hele avond bier drinken zonder aan m'n bed te denken" zei weer een ander.
"Ik heb een hekel aan de winter".
"Laten we van onze luie reet afkomen".
Het geroezemoes nam toe tot iemand riep: "Laten we een activiteit plannen!"

En zo kwam het dat niet alleen het Femmeus weekeind gepland werd maar ook een avond om nooit te vergeten, "Femmeus in de sauna en onder de zonnebank".

Het programma was vol, maar de korte tijd die doorgebracht zou worden in de sauna zou langer worden doordat het zonnebanken niet door ging. Iedereen werd verzameld op het station en willekeurig verdeeld over de verschillende auto's. De tocht naar Oldenzaal verliep rustig, toch heerste er een opgewonden stemming want niemand wist wat haar precies te wachten stond. Eenmaal daar werd er snel gehandeld; badjassen en slippers werden uitgedeeld aan de onfortuinlijken die die zaken niet bezaten. Kleren werden uitgetrokken en sommigen snelden nog even naar de wc. De rondleiding, georganiseerd door de een saunamedewerkster, kon beginnen. Direct na binnenkomst was het duidelijk wat voor weldaad de dames zou welvallen. Sauna na sauna, baden te kust en te keur en heel veel mogelijkheden om heel snel af te koelen werden geshowd. Een ding verbaasde de dames; in een hoek van het gebouw was een verduisterde kamer met matrassen en dekens. "Dit is om even te kunnen slapen" verklaarde de sauna mevrouw. De dames, die juist gekomen waren om de 'winterslaap' te vergeten, schudden meewarig hun hoofd. "Slapen is wel het laatste dat ik hier ga doen, dat doe ik wel als ik oud ben" bedachten ze ieder voor zich.

"Hmmm" zei de een. "Uhhhuhh" de ander. Er kwam niet veel meer uit terwijl ze zich om het haardvuur verzameld hadden. Het liep tegen elven en de avond liep op z'n eind, terwijl ze nog even na zaten te genieten met een drankje van echt vers fruit. Iedereen voelde zich gezuiverd van de winter en was ervan overtuigd dat alles morgen makkelijker zou zijn. Sommigen dachten stilletjes aan de slaapruimte en een enkeling gaf zelfs toe best moe te zijn. Niemand morde dan ook hard, toen de terugtocht ingezet werd. "We moeten nog een keer terug komen om onze bon voor gratis zonnebanken in te wisselen." zei iemand hoopvol. De reis naar huis verliep rustig en op het station scheidden de wegen zich stilletjes toen iedereen zich, mèt gezonde blos, naar huis begaf.
"Zullen we nooit meer vergeten activiteiten te plannen?" vroeg de een. "Nee dat doen we nooit meer". "En gaan we dan echt naar de zonnestudio?". "JA" was het volmondig antwoord. "Nu zullen ze wel balen dat we geen foto's gemaakt hebben, hè?" en zonder te bedenken wie ze zouden moeten zijn, zakten ze weg in een diepe slaap.

Anne Corine.