Femmeus Schaatsavondje, 29 november 2007

Na een regenachtig dagje werd het tegen de avond, toen de Femmeusjes zich richting het station moesten begeven, gelukkig weer een beetje droog. Bij de fietsen kwam ik Marjanne al tegen en saampjes liepen we naar binnen om ons op een kaartjeskooprace te storten bij de automaten. Ik heb (uiteraard :p) gewonnen, maar dat kwam misschien deels doordat ik Marjanne er niet van op de hoogte gesteld had dat het een wedstrijdje was, hihi. Monique kwam als derde Femmeusje aanlopen, bekeek ons van top tot teen en zei vervolgens dat zij zich thuis alvast had omgekleed… Blijkbaar had ze niet verwacht dat er ook mensen zijn die in spijkerbroek schaatsen, maar de rest bleek daar anders over te denken. Geeft niet hoor, officieel is schaatsen ook een sport, maar zoals ik al zei: ‘ik wil er in ieder geval nog leuk uitzien mocht ik neergaan’… en zo’n leuke sportkleren heb ik niet ;)

Nadat ook Janieke en Martien zich hadden gemeld konden we, ruim op tijd (goed van ons!) instappen om te beginnen aan onze treinreis. Tijdens de rit, die gedeeltelijk in dezelfde trein plaatsvond als die waarmee Midas Dekker zich liet vervoeren, wat overigens overbodige informatie is, werd er zoals gewoonlijk uitgebreid gekletst over relaties van een bepaald iemand, over de vrienden (of juist niet?) van een ander bepaald iemand en vond Monique het tijd voor een discussie over Marjanne en haar cadeautjes voor haar fretjes. Deze laatste (niet de fretjes) blonk bijzonder uit in haar functie als schaatscoördinator zodat we precies op de juiste perronnetjes in- en uitstapten en op de beloofde tijd op de beloofde plaats aankwamen; in ons geval is het beloofde land dus gewoon Nederland. Vanaf het station hoefden we alleen nog even het hoekie om (van de schaatsbaan) om de ingang te bereiken. Zodra wij deze echter in zicht kregen vielen onze mondjes lichtelijk open van verbazing; er stond een fikse rij bij de kassa! Nou weet ik eerlijk gezegd niet wat je normaal aan mensen mag verwachten op een recreatie-avondje schaatsen in Deventer, maar deze mensenmassa oversteeg in ieder geval mijn verwachtingen. Eenmaal binnen bleek het merendeel van deze massa te bestaan uit fanatieke schaatsers (mainly mannen van boven de dertig) in bijpassende sportkleding.. zelfs Monique’s outfit viel een beetje in het niet. Het was duidelijk dat wij de amateurs van de avond waren en dit werd overigens nog duidelijk toen wat later de digitale camera uit de tas kwam :D Maar goed, wij Femmeusjes laten ons niet zo snel afschrikken en begaven ons vol enthousiasme naar de schaatsverhuur. Vijf minuten later en allemaal voorzien van schaatsen (nog niet aan de voeten echter) moest er nog even overlegd worden waar wij onze kunsten het beste tentoon konden stellen. De ijsbaan was enorm groot, maar gevuld met rijen (gemiddeld een man of twintig volgens mij) voorbij zoevende schaatsers en het idee om vlak voor hen het ijs van dichtbij te gaan bekijken klonk ons wel erg risicovol in de oren. Gelukkig was er ook een rechthoekig middenbaantje met hulpstukken om niet te vallen! Ondanks dat we op die manier wellicht een erg amateuristische indruk zouden achterlaten in Deventer besloten we toch maar op safe te spelen en gingen we door het tunneltje onder de buitenbaan om bij de binnenbaan weer naar buiten te komen waar we vervolgens binnen zaten, maar toch een beetje buiten doordat een deel van het dak ontbrak.. wie heeft dat eigenlijk verzonnen? Toen we allemaal de schaatsen aan hadden was het tijd voor een testrondje. Het ijs was best wel glad (goh) maar dit weerhield ons er niet van staande te blijven en dit hebben we gelukkig de rest van de avond zo weten te houden. Ik moet zeggen dat het mij totaal niet tegenviel en dat mijn schaatstechnieken (want ik ben ook een jaartje Skeuveltje geweest) er nog best goed in zaten. Na wat wiebelige rondjes besloten Martien, Janiek en Monique de schuld aan de schaatsen te geven en gingen op zoek naar een ander paar. Marjanne was de echte doorzetter van de avond; de wil om te schaatsen was zo erg aanwezig dat ze zelfs niet schroomde om zich aan hulpstukken (metalen stoel lookalike) te wagen en dat worp zijn vruchten af; na een rondje hulpstuk schaatste ze al zowat de sterren van de hemel! Voor die andere drie bleek het inderdaad aan de schaatsen gelegen te hebben, want zodra zij met hun vervangers op het ijs stapten waren ze nog amper bij te houden.. De rondjes op de binnenbaan waren zelfs zo effectief dat Martien, Marjanne én Monique het aandurfden om zich in de drukte op de buitenbaan te begeven. Ze haalden daar de gemiddelde snelheid wel enigszins omlaag, maar ook de gemiddelde leeftijd, en das dan wel weer positief! We waren overigens niet de ergste amateurs van de avond; er kwam later ook een jongen met zijn kunstschaatsende vriendin mee en dat was eerlijk waar een zielige vertoning. De binnenkanten van zijn voeten lagen zowat naast zijn ijzers op het ijs en zijn knieën zijn ook niet geheel blauweplekloos gebleven, hihi. We hebben wel wat leuke kerels gespot, maar waren natuurlijk, net als zij helaas, druk bezig met het schaatsen zelf. Schaatsen is duidelijk geen contactsport ;)

Na een kleine anderhalf uur was het alweer tijd om onze ijzers weer te verruilen voor wat modieuzer schoeisel en ons weer richting station te begeven. Er was helaas geen tijd voor warme chocomel met slagroom, maar das misschien maar goed ook; alle beetjes helpen, niet waar? De Femmeusjes waren ietsje minder luidruchtig op de terugweg dan op de heenweg, want ook al gingen we voor ons plezier schaatsen, het is toch best intensief en je wordt er best wel moe van. Wij weten ons echter altijd prima te vermaken en ditmaal was dat met foto’s van Janieke’s moeder en het voorlezen van horoscopen. Voor iedereen weer een lekker algemene voorspelling waar je niks aan hebt. Al met al denk ik wel dat ik mag stellen dat het een geslaagde activiteit was en dat we allemaal lekker geslapen hebben die nacht, zeker na het studiewerk dat sommigen nog te wachten stond :S Volgende keer misschien toch een wat meer contactsport? ;)

Ingrid